frotography.pl // 3 songs, no flash!

Emocje już dawno opadły, ale na blogu fotoedytorki z Gazety Wyborczej znalazłam dość ciekawy mini-artykuł (albo jak kto woli: luźne przemyślenia) dotyczące World Press Photo 2007. Trochę inne podejście niż "podoba się bo tak", "nie podoba się bo nie" i podejście do tematu z innej, bardziej profesjonalnej strony. Polecam.

PS. Trochę mniej poważny, filmowo-fotograficzny news z tego samego bloga. Pierwszy komentarz nadal pozostawia mnie w przekonaniu że dla niektórych sprzęt to największy fetysz:)

Praktycznie 26 godzin wyjętych z życiorysu, ale było warto, warto i warto! Wyjazd przesiąknięty był duchem Joy'ów: od rozmów prowadzonych w pociągu czy klubie, po konferencje z Corbijnem, aż do "ciekawych fanowskich" obserwacji, których(razem z P.) dokonywaliśmy niemal jednocześnie: zważywszy na to ze Łódź przywitała nas śniegiem(na "dzień dobry") i deszczem (na "do widzenia") praktycznie równocześnie zadaliśmy sobie nawzajem pytanie: "Pamiętasz tą sesje Joy'ów na śniegu?", a potem przywoływaliśmy z pamięci te bardziej "industrialne" sesje. A jeszcze większe morze tematów przypłynęło po obejrzeniu Controla plus spotkanie z Mistrzem. Dodatkowo M. nie pozwolił nam marznąć na dworzu przez dwie godziny i zabrał do festiwalowego kluby, gdzie w kącie mogliśmy podziwiać parę ładnie nawalonych "gfiazd" i "gwiazd" plus obserwować wyższą szkolę lansu i baunsu, której w takiej okazałości jeszcze nie widziałam i mam nadzieje ze nie zobaczę:)

Sam Control...bardzo specyficzny i choć przez cały film próbowałam trzymać ten "dystans" to ostatnia scena, w połączeniu z lecącym w tle kawałkiem rozbroiła mnie totalnie(i nie, nie była to scena "wieszania" się Curtisa) i sale kinową musiałam opuścić z chusteczkami higienicznymi w ręku. To połączenie męczy mnie do teraz i będzie męczyć jeszcze długo, długo. Na razie jednak czas powrócić do szarej rzeczywistości i pstrykać dalej fotki. Mam nadzieje ze coraz lepsze.

No i na deser:



Chyba jedna z najlepszych pamiątek teogorocznych wypadów. Ehh, czasem naprawdę, naprawdę lubię swoją prace:D

Uć była w piątek, i Control był w piątek, i Corbijn:)

Jako ze serwer, na którym przetrzymywałam pliki padł, fotki będą "pykane z flickra.

Juz pomijam ze Patton, ze Fantomas, ze to ze tamto. Ale wariacja motywu przewodniego z filmu Twin Peaks: Fire Walk With Me. Muzyka, Twin Peaks, na zywo a w bonusie dorzucamy Pattona. Po prostu dobry koktajl.

Szkoda ze oryginalne video do tej piosenki jest takie hujowe(tak, nie bójmy się tego określenia bo ono pasuje do niego jak ulał).

Video fajne, piosenka fajne, ale...właśnie. Kto w nim gra?

One of my all-time fucking favorites czyli Winona Ryder. I to chyba jedyny powód (ale za to jaki!:D), dla którego to video znalazło się na tym blogu - taka ciekawostka dla fanów.

Jeszcze tylko 21 godzin do seansu...

Shot at 2007-07-03

Wielkie dzięki dla M. która mi je dała. Patrząc na to chłodno: bardzo bardzo się ciesze. Patrząc na to z pozycji lynchomaniaka: prawie posikałam się ze szczęścia. Poprawiło mi to humor po tym jak okazało się ze Teleport u mnie stoi pod znakiem zapytania(de ja vu chorobowe z zeszłego roku, ale postaram się chociaż na jeden dzieńdotoczyć). Fakt, nie pójdę w swojej koszulce, bo wymagane stroje wieczorowe, ale kto wie. Mozę pod marynarką ukryje Agenta Cooper'a:)

I jak najbardziej, mam ogromną nadzieje ze uda mi się chociaż zrobić sobie z nim zdjęcie albo nawet wymienić przysłowiowe: "Hello!".

Coś za dużo dobrego w ostatnim miesiącu...

"That's me. I'd say I'm sorry to disappoint you… but I'm not. I excel at not giving a shit. Experience has taught me that interest begets expectation, and expectation begets disappointment, so the key to avoiding disappointment is to avoid interest. A equals B equals C equals A, or… whatever. I also don't have a lot of interest in being a good person or a bad person. From what I can tell, either way, you're screwed."

"I'm not a big fan of weddings, but a job is a job. So I sat there watching those 50 happy people gathered to celebrate a marriage, dressed in their Sunday best, about to hear some priests flowery words about the joining together of two souls, uniting as one... blah, blah, blah, blah... until death do them part, which would be in about 11 minutes."

"One desperate attempt after another to find something in common with someone else and then cling. “Hey, you have ten fingers, I have ten fingers, let's be friends. We'll make rules and slogans. Then if we find someone with nine fingers, we can beat the crap out of them.”

"College is two things. Forget what they put in the Latin around the seal — it is not about veritas or fraternitas. College is about stress-itas and binge-itas."

Ostatnie odkrycie - Dead Like Me. Serial o wszystkim i o niczym(czyli taki jaki lubie). I niewyczerpane zródło genialnych cytatów.

Bond przestał mnie dawno bawić(choć plakat do Casino Royal uważam za jeden z najlepszych bondowskich plakatów), ale sentyment do niektórych piosenek z tej filmowej serii oraz niektórych filmów pozostał

Goldfinger pozostał jednym z dwóch moich ulubionych Bondów(obok Dr No) i sama piosenka przewodnia przebija, moim skromnym zdaniem, każdą z poprzednich i następnych Bondów. Idealna "Bondowa" piosenka: niesamowita gra orkiestry, przyzwoity text i genialny wokal Shirley Bassey.

Dla ciekawskich:

Shirley Bassey wykonująca piosenkę na żywo, z "lekkimi" zmianami(zarówno z jej strony jak i ze strony orkiestry)

Ja, w głośnikach Komeda, w przerwie między płodzeniem licencjatu i tłumienia tego nieznośnego bólu głowy, Ugly Betty(świetny serial - polecam). Próbuje się powstrzymać przed patrzeniem za okno. Moja przydatność do pracy w tym tygodniu spadła poniżej zera, a nic nie można odwołać lub opuścić...
Co najwyzej bilety na Noc Tarantino mogę zakupić pózniej.